A Martina
di
Anna
Maria Carpena
Gh’ è n’pòso ào mé paìse, desmentegào e serbio
ch’ i lo ciàmo “a Martina” per ‘na stòia d’amo’
contà come ‘na fòa, sensa àni e sensa giorni;
a gh’è ‘na vècia ca’, tra oìvi stìgi anrevogiài da l’énoa.
Tempi de dòne négre, tempi d’òmi maìn
e lé, a Martina: bràsse de marmo, oci de fondegon,
trésse de séa ligàe co’ e sfiàrsoe d’èrba.
Leudi e veliéri, tra ‘na peste e ‘na guèra,
i s’atracàvo ‘n pòrto, ào mè de Ria,
mainà e sordàti i issàvo i òci angordi
ae caséte de sasso co’ e richesse e i mistéi.
Come tuti i amo’, lu o l’éa diferénte:
o ne g’avéva man ch’i derubàsso,
e anca e paròle, i ne l’éo bosardaìe!
Bèla Martina, annamoà, desméntega
de’ paue, de’ remòrsi, de’ promisse,
ch’à ravìva o giardìn a l’aigoa marina
sensa savé che a te brusa o ch’a te strina.
‘Na vose àe sàrtie, n’àtra ch’aresponda
e vée i se gonfio àa bàva d’avasìa,
nissun rumo’ se non a stiàssa de’ còrde…
Se pè moì d’amo’? come ‘na lévoa rossa
a svoa a Martina tra muagéte e cianèli
fin dedaré ào Castèlo, a Portivéne,
dov’a fenissa a strada e a sé speànsa.
Er vècio oìvo o la ferma, a se g’abrassa…
noa vèrde, négra, pittà d’òo, veléno d’amo’,
dov’amatàco, a mèo.